Succesverhalen

November 2017

Verslag van een deelnemer aan de training, Connie Franken. 

KAATSHEUVEL –  Gera de Leeuw werd uitgenodigd in Dienstencentrum de Rode Loper voor een circusmiddag en een training AIB voor activiteitenbegeleiders en vrijwilligers. Als dank werd een recensie geschreven over deze speciale dag.

Dienstencentrum De Rode Loper bestaat 10 jaar. Dat laten we niet zomaar voorbij gaan. Donderdagochtend 16 november krijgen de medewerkers en vrijwilligers een AIB workshop van Gera de Leeuw,  

Gera is persoonlijk begeleider van Alzheimer patiënten op gebied van leefstijl, beweging en braingym. Vertraag de ziekte door voeding, dagelijkse beweging op een leuke manier in uw eigen omgeving. Door te bewegen kun je de ziekte van Alzheimer vertragen. Hoe maak je het bewegen leuk? Wat kunnen we met die training van Alzheimer in Beweging?

Na het gebruikelijke rust uur, kregen we een leuke demonstratie van Gera hoe je kunt werken met de meegenomen materialen. (Het circus dat (geen) beperkingen kent).Op deze middag waren er gasten met verschillende beperkingen. Waaronder gasten van Siza en de dagbesteding. Alle gasten hebben het naar hun zin, je ziet ze genieten. Met name ook de cliënten die een halfzijdige verlamming hebben, weet Gera zo te stimuleren en te motiveren om met de aangeboden activiteiten mee te doen, bewegingen die ze al lang niet meer hebben gedaan worden met brede glimlach uitgevoerd. Op het eerste gezicht lijkt het niet zo voor de hand liggend om te jongleren en te trainen met mensen met dementie toch werkt het. Geweldig wat Gera kon bereiken met haar meegebrachte materiaal. Nu is het aan ons, om hiermee verder te gaan. Dat is een leuke uitdaging! Het is in ieder geval een middag om in de toekomst met Gera te herhalen.
Dank je Gonnie Franken voor deze leuke recensie en de foto’s.

 

Valeta, kracht van muziek en bewegen

valeta-150x150

Muziek en beweging voor Alzheimerpatiënten en dementerenden heeft een wonderlijke uitwerking op het geheugen.

Een onderdeel van de speciale seniorentraining.
Ik ben gevraagd door de instelling om als clown rond te lopen en de mensen op te vrolijken tijdens dierendag. Dan komen er allemaal boerderijdieren in de grote hal en kan er de hele dag naar hartenlust worden geknuffeld en geaaid. Ook zijn er allerlei lekkere hapjes en drankjes. Mijn taak is om de mensen af en toe te verleiden om balletjes te gooien richting mijn clownspanelen. Zo hier en daar maak ik ook contact met familieleden of leer ik bezoekende kinderen omgaan met circusmaterialen. Altijd gezellig. Temidden van die drukte zie ik opeens Mieke staan. Die ken ik nog van wel 30 jaar geleden. Ik gaf toen boetseercursussen en zij kwam daar als leerling. Het duurde niet lang of zij kon mij meer leren als ik haar kon leren. Wel grappig. Op knoestige druivenranken creëerde zij de mooiste bosfiguurtjes, trollen, feeën, prachtig werk. Later hebben we nog met haar werk geëxposeerd. Indertijd zat ze in de zorg en reisde ook de hele wereld over, van India tot Afrika. De medecursisten konden genieten van haar kleurrijke verhalen. Ik begroet die middag Mieke en vraag of ze zich nog kan herinneren dat ze bij mij op de cursus zat, en dat kan ze. Ja leuk, begint ze enthousiast en noemt nog verschillende van haar werken op. Ik neem aan dat ze hier in deze instelling ook vrijwilliger is, net als ik. En dat beaamt ze. Later blijkt dit niet klopt en dat ze een inwoonster is van de instelling. Een van de mensen die haar begeleidt, hoort wat ik voor werk doe met de afdeling waar ik vrijwilliger ben. Dat lijkt haar ook wel wat voor Mieke, die wel wat afleiding kan gebruiken. Na overleg met de diverse afdelingen en met ons team blijkt ze van harte welkom, en zo gebeurt het dat ik haar elke week ga halen. Altijd gezellig, Mieke babbelt wat af, en zingt overal bij, wat een vrolijk effect heeft.
Na een jaar zien we opeens een behoorlijke achteruitgang. Soms gaat zoiets met grote sprongen. Het heeft invloed op haar humeur. Ze wordt achterdochtig. Kan soms niet herinneren of ze al gegeten heeft en moppert dat er slecht voor haar gezorgd wordt, of ze mist kleding en schoenen, en neemt aan dat ze bestolen wordt. Helemaal niet leuk voor Mieke. Ik maak me een beetje zorgen. Ook zien we dat we haar slechter kunnen bereiken tijdens de oefeningen. Ze is soms zo in zichzelf gekeerd, heeft dan geen idee wat wij allemaal aan het doen zijn. Het kost af en toe moeite om haar erbij te laten zijn, in gedachten dan, want ze komt wel altijd mee.
Sinds drie weken hebben we wat nieuws in onze lessen naar aanleiding van een ritmecursus die ik heb gevolgd. We gaan op muziek van Andre Rieu bewegen. En op die muziek is iedereen nadrukkelijk aanwezig. We wiegen van links naar rechts, en dan is het opletten, want je moet om beurten je schouders en je benen aanraken. De cliënten vinden het ontzettend leuk, dat is wel te zien, en als we daarna weer richting de huiskamers rijden, dan hoor je door de gangen nog het liedje, de Valeta. Ook Mieke neuriet het liedje als we in de lift staan. Week twee eindigen we weer met hetzelfde liedje maar met andere oefeningen en het lijkt wel of de mensen zich het nog herinneren.Het gaat gesmeerd. En week drie gebeurt er iets merkwaardigs. We doen een oefening die lijkt op de oefening met de Valeta, zoals we die de eerste week deden. Met de stok beurtelings je linker en rechter knie aanraken, zonder muziek, want dat komt pas later. En dan gebeurt er een wondertje. Mieke neuriet zonder ze t beseft alvast het deuntje van de Valeta. Het kan haast geen toeval zijn. Mieke associeert het liedje met de beweging, twee weken nadat we deze oefening deden op muziek. Het zoveelste wondertje tijdens onze les is weer geschied. Hoe die hersens werken is frappant, het blijft je elke keer voor raadsels stellen.

 

Verdwaalde kapperklant presteert op Olympisch niveau

november 2013, Marienhaven Warmond

rolstoel-150x150

Vandaag begon de gymles een beetje hectisch. Onverwachts in een andere ruimte dan we gewend zijn. Terwijl mijn collega loopt te redderen met stoelen, materialen en andere nodige zaken komen de eerste gymklantjes al binnen. En er staat midden in de zaal al een voor mij onbekende mevrouw geparkeerd. Ze reageert niet echt als ik haar aanspreek.
Ik besluit om maar alvast te beginnen met degenen die langzamerhand worden neergezet. We beginnen iedere gymsessie met hetzelfde, een grotere bal gooien naar en van de mensen die meedoen. Ieder op zijn eigen tempo en afstand. Gelukkig staan op alle rolstoelen de namen van de mensen, dus ik weet dat de nieuwe mevrouw luistert naar de naam Mevrouw de Koning. Met de bal loop ik naar haar toe en ze reageert niet. Ik probeer contact met haar te maken door de bal op haar schoot te leggen, vlak achter haar gevouwen handen. En ik zie een minimale reactie. Een van de wakkere gymklanten spoort haar al ongeduldig aan om te gooien, maar ik zie dat er even contact nodig is met tijd en ruimte. Die minimale reactie is voor mij al een bevestiging dat er ergens diep binnen in deze mevrouw iets is dat gaat reageren op het nu. En daar zijn we natuurlijk voor.

Olympisch niveau

Mevrouw de Koning komt iets meer in beweging. Een moeizame poging om haar handen iets op te tillen. Hoe moeilijk kan het zijn als je niet echt meer weet hoe je jouw handen moet aansturen. Ik vergelijk het min of meer met de ontwikkeling die mijn kleindochter nu ondergaat. Toen ze 2 maanden was had ze nog geen idee waar haar handen nu precies voor waren en aansturen leek onmogelijk. Dit is ook de fase waarin deze mevrouw verkeert, vermoed ik. Mocht ze zich iets kunnen herinneren in die richting, dan zou het moeten gaan slagen. Het lijkt te lukken. De bal komt al trillend van de inspanning 5 cm omhoog en ik zie dat mevrouw de Koning haar uiterste best heeft gedaan. Een prestatie van Olympisch niveau voor haar doen. Ik prijs haar en strijk haar over de schouder met een compliment en zie iets van een lach op haar gezicht. Een blij mens, en mijn dag is weer goed.
Geparkeerd voor de kapper
Later in dit beweeguurtje krijgt ze van mij een stok in de hand, en ze registreert in de komende 10 minuten wat de andere deelnemers doen met die stok. Ik zie het vanuit mijn ooghoek dat deze mevrouw heel langzaam contact gaat maken met haar omgeving. Aan het eind van het gymuurtje weet ze zelfs de stok zo te bewegen dat ze hiermee de bal weer de zaal in slaat, net als de anderen, ook al zijn de bewegingen heel klein en nauwelijks waar te nemen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Later bleek dat deze mevrouw niet echt een deelnemer was van het gymuurtje. Ze stond hier geparkeerd omdat ze klaar was bij de kapper. Mijn dag is weer goed, ook in deze fase kun je dus nog contact maken met mensen.

 

Met hoelahoep terug naar de jeugd

tollenHet werkt keer op keer fantastisch, een workshop met oudere deelnemers waarbij het speelgoed van vroeger tevoorschijn wordt getoverd. Om te beginnen heb ik een fantastische collectie oude tollen in allerlei uitvoeringen. Tollen die er soms nieuw uitzien maar ook tollen die volledig versleten zijn en waar de ouderdom vanaf straalt. Dat roept meteen een hoop herinneringen op. Ook heb ik grote hoelahoeps zelf gemaakt voor volwassenen waar ik met gemak mee kan hoelahoepen. Het heeft een magische uitwerking op de deelnemers. Zo ook die ene keer dat ik samen met een journalist van de krant naar een afdeling ging van Bernardus in Sassenheim. Deze journalist wilde wel eens met eigen ogen zien wat het effect was van werken met mijn materialen en oudere deelnemers.

We maakten er een feestelijke gelegenheid van, compleet met clownspak en allerlei voorwerpen, zoals de clownspanelen, tollen, hoelahoeps en jongleerballetjes. Ik liet me maar al te graag vertellen hoe dat vroeger ging met tollen, de een wist het nog mooier in herinnering te brengen als de ander. Er was zelfs iemand die het helemaal voor ging doen, met stok en touwtje. De bewegingen zaten er niet helemaal meer in en er werden meerdere pogingen gedaan. De groep deelnemers was in ieder geval helemaal bij de les, en behoorlijk betrokken met wat er allemaal gebeurde. Toen de hoelahoep tevoorschijn kwam kwamen ook de verhalen los.

Boos om de speeltuin

Een van de dames was hoogst verontwaardigd. Opgegroeid in een Haagse katholieke wijk, maar zelf hervormd. Als kind had je het dan zwaar, want in jouw wijk was een pracht van een speeltuin, waar je alleen in mocht spelen als je lid was van de katholieke kerk. Hervormden hadden daarbij het nakijken, heel oneerlijk, en vooral iets om  80 jaar na dato nog flink opgewonden over te raken. Een geweldig effect voor de reminiscentie. En natuurlijk wilde mevrouw ook nog wel even samen in de hoelahoep, dat kon ze vast nog. Tot grote verbazing van de verpleging stapte ze uit de stoel en kwam op me af, ze wilde ook in de hoelahoep. En dat terwijl ze al tijden niet echt fantastisch gelopen had. Het liep allemaal goed af en iedereen voelde zich weer een stuk jonger. Jammer dat er bij verpleegtehuizen meestal geen budget meer is om dit soort sessies te organiseren want dan zou het er heel wat vrolijker aan toe kunnen gaan.
Wil je het hele krantenartikel lezen, dan kan dat hier. 

1592 Total Views 3 Views Today